Dziś kolejna projekcja moich myśli z serii ,,po co spać, skoro można rozkminiać"! Polecam serdecznie!
Od razu zaznaczam, że aby uniknąć pisania źródła, skąd pochodzą obrazki biorę je z jednego portalu, którego logo zawarte jest pod zdjęciem.
Klimatyczna piosenka do tekstu : klik
Czasem każdy ma w życiu taki moment, kiedy zdaje mu się być w na prawdę martwym punkcie. Ruch w jakąkolwiek ze stron wydaje się niemożliwy. Prawdą jest, że wszystko jest możliwe, życie nieraz przyjmuje taki obrót, że ciężko jest się połapać w czymkolwiek. Ciężko jest zachowywać się fair wobec kogoś, kiedy samemu się gubimy w naszym własnym życiu. Często wypominamy komuś błędy, często nie widząc swoich. I mnie to dopadło. Stałam się kimś, kim kiedyś gardziłam. Zakłamaną, dwulicową, nie będę zbyt ostra jeżeli użyję określenia, suką. Ale chyba każdy w życiu ma taki czas, kiedy coś takiego do niego dociera, kiedy zaczyna nad tym rozmyślać. Z myślami trzeba jak z ogniem – trzeba to dobrze wykorzystać, ale uważać, aby się nie sparzyć, o co wcale nie tak trudno.
Będąc szczera czasem chciałabym po prostu nie myśleć. Wiele moich problemów wynika z samego faktu, że myślę. Na siłę doszukując się odpowiedzi na nurtujące mnie pytania powstają w mojej głowie teorię, które tak na prawdę są czystą teorią bez pokrycia. ,,Kłamstwo powtarzane wiele razy staję się prawdą” – między innymi tutaj ta zasada ma poniekąd swoje odzwierciedlenie.
Wobec moich wcześniejszych wywodów, podsumowując, stwierdzam, że w dzisiejszym świecie na prawdę ciężko jest nie zwariować. Często imaginacje tworzące się w naszych głowach mogą nie znaleźć tak upragnionego pokrycia, a z drugiej strony, życie bywa tak nieprzewidywalne, że czasem zastanawiam się, czy jestem zakochana, czy to już choroba psychiczna.
Gdybym pisała takie wypracowania na polskim, mogłabym śmiało powiedzieć, że jestem w tym świetna. Czy to już samouwielbienie?
Ps. Obrazki są pierwsze lepsze, ale nie do końca przypadkowe - nie chciałam aby to był goły tekst.
Czasem każdy ma w życiu taki moment, kiedy zdaje mu się być w na prawdę martwym punkcie. Ruch w jakąkolwiek ze stron wydaje się niemożliwy. Prawdą jest, że wszystko jest możliwe, życie nieraz przyjmuje taki obrót, że ciężko jest się połapać w czymkolwiek. Ciężko jest zachowywać się fair wobec kogoś, kiedy samemu się gubimy w naszym własnym życiu. Często wypominamy komuś błędy, często nie widząc swoich. I mnie to dopadło. Stałam się kimś, kim kiedyś gardziłam. Zakłamaną, dwulicową, nie będę zbyt ostra jeżeli użyję określenia, suką. Ale chyba każdy w życiu ma taki czas, kiedy coś takiego do niego dociera, kiedy zaczyna nad tym rozmyślać. Z myślami trzeba jak z ogniem – trzeba to dobrze wykorzystać, ale uważać, aby się nie sparzyć, o co wcale nie tak trudno.
Będąc szczera czasem chciałabym po prostu nie myśleć. Wiele moich problemów wynika z samego faktu, że myślę. Na siłę doszukując się odpowiedzi na nurtujące mnie pytania powstają w mojej głowie teorię, które tak na prawdę są czystą teorią bez pokrycia. ,,Kłamstwo powtarzane wiele razy staję się prawdą” – między innymi tutaj ta zasada ma poniekąd swoje odzwierciedlenie.
Wobec moich wcześniejszych wywodów, podsumowując, stwierdzam, że w dzisiejszym świecie na prawdę ciężko jest nie zwariować. Często imaginacje tworzące się w naszych głowach mogą nie znaleźć tak upragnionego pokrycia, a z drugiej strony, życie bywa tak nieprzewidywalne, że czasem zastanawiam się, czy jestem zakochana, czy to już choroba psychiczna.
Gdybym pisała takie wypracowania na polskim, mogłabym śmiało powiedzieć, że jestem w tym świetna. Czy to już samouwielbienie?
Ps. Obrazki są pierwsze lepsze, ale nie do końca przypadkowe - nie chciałam aby to był goły tekst.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz